Sirup, sirup og ville dyr!

Dei siste vekene har eg fått møte fleire en tidlegare nevnte dyr dette kontinentet har å by på; giraff, sebra, krokodille, antilope, apar (baboar (skriveleif?)). Forrige helg var vi ein gjeng til Victoria Falls og såg/blei dusja av den mektige fossen. Etter å ha sett Iguassi Falls i Brasil/Argentina var det nesten litt skuffande syn, det var ikkje det samme oversikta der ein fekk sjå kor stor fossen er. Det var mykje «Mosi» (ei slags tåke). Men like nedanfor var de ei ganske spektakulær bru som eg noke impulsivt bestemte meg for å hoppe utfor, dog med strikk festa rundt beina. Ta sats og stupe med haudet først 111 meter mot avgrunnen i form av ei elv var ganske så avskrekkande, dog eg har hoppa bungy fra 145 meter i New Zealand. Men eg hadde vist glømt kor unaturleg og skummelt det var! Når vi likesågodt var der, så vart vi lurt til å kjøpe fleire hopp, så vi tok sånn slide over den elva, og ein swing som i likhet med bungyen innebar eit fritt fall på 111 meter, berre at det var med beina først og ein deilig lang swing 10 meter over den brune Zambezi elva. Etter det var vi på eit alt for fint hotell og bada og fekk mat ved bassengkanten. Samstundes såg vi på apestekane til Babonane (fortsatt apekattar) som sneik seg til restane på forlatte bord og i bossbøttene. Så gjenstod de ein liten gåtur blandt giraffar, sebraer og antiloper, alle på 2-3 meters avstand. Og giraffpappaen stilte seg i vegen når vi skulle gå, så vi sto å såg på at han guiden vår måtte bort å få den til å flytte på seg då ein bil ville forbi. På veg heim fra skulen i Simonga idag møtte vi også ein giraff, den var vill merka vi når vi prøvte å gå bort til den. Deretter kom de ein heil apepatrulje springande over veien. Jaja, slik er det altså i afrika. Meste mål er å gå med løver, kanskje i helga skal vi det.

Frå dyr til folk...

Om nokon vil sende kort eller noke så er adressa hit: Navnet mitt, P. O. Box 60934 Livingstone, Zambia.

Mikael`s På Kanten spalte:

Som sagt er dette ei spalte på kanten av stupet, idag tar eg eit steg fram. Etter å ha melka ein Zambiar for informasjon, så innrømte han ganske så direkte at folk her er vant med å få kapial, utstyr og diverse fra Vestlige land (Europa, USA). Så kvifor skal dei gidde å gjere meir en naudsynt, når ein kan ligge i skyggen å vente på nye forsyningar. Så Asbjørn, fin kommentar på forrige blogg: Korrekt svar, dette er å gi folk fisk, ikkje å lære dei å fiske. Zambiaren la til at dette er eit stort problem, som eg prøvte å få fram i forrige innlegg. At folk blir late har eg eit beskrivande sitat på: «if we don`t get money or equitment, we think our sponsors are bad people» (sitat anonym Zambiar). Kva kan ein gjere med dette??

Gammal vane vond å vende, over og ut fra eit samfunn i sirup!

Simonga, eit samfunn i sirup

Liten tidsbegrepsoppklaring:

10 min i zambia = 1 til 1,5 norsk time

Vis ein har ein avtale....

this afternoon = kanskje imåra kveld eller ikkje i de heile tatt

tomorrow = tidligast om ei veke

Ja, når tidsrammene er fastlagt er de jo berre å fyre laus med historiar om dyr man helst møter i dyrepark og innelåst i bur. For eksempel den Zambesiske spyttande Kobraen som smaug seg 20 cm fra mine bare føter ut fra badet i stråhytta. Slangen gjekk i dekning under ein koffert, størrelsen på beistet er ikkje noko å skryte av, men tv kanalen «Animal Planet» har lært meg at det er slangeungar som er dei giftigast på grunn av at dei skal ha noko å stille opp mot større og sterkare medslangar.

Så veit dykk de! Eg fekk ikkje panikk før eg sa fra til dei tre jentene her, dei var særs flinke til å få meg til å skjønne at då kan de jo vere slangar i senga og, og i putetrekket, og i skoen, og i hjørna i dusjen, og kanskje under kjøleskapet, og under vasken, og då har ein det gåande. Hypokonder må ein ikkje verta, men etter gjenntatte funn av 10 cm med 1000 beinar med klo som ein krabbe på puta ved leggetid, og edderkoppar av varierande storleik så har eg sjekka litt ekstra før eg hoppar i dusjen eller legg meg på puta om kvelden. Men ein må berre finne seg i at det er ville dyr her i Afrika! Vi bur ved grensa til eit naturreservat, så mangel på små og store kryp er det ikkje.

Praksis ved Simonga Basic School

Første dag vart vi møtt av ein koseleg rektor som snakka om kor mykje vi skulle lære av dei og at vi skal lære vekk til dei. Resten av veka var eg vaktmester som fiksa (spikka, skrudde, snekra, saga lima) nokre gamle skap. Med min norske effektivitet vart eg sett på som uhøfleg trur eg, for alle sa at eg var så «busy» heile tida, med oppgavene eg hadde fått. Men eg skjønnte etter nokre dagar at dette er eit samfunn i sirup, har du lyst til å berre stå å småprate med ein lærar i en time så gjer ein det. Fikse ting som detter fra kvarandre kan ein tydeligvis ta igjen seinare. Så da er det jo heilt fantastisk kor lite ein kan får gjort på 4 timar på «jobb» kvar dag om ein skal vere så innefektiv som eg har fått intrykk av at mange her er. Men siste dagen i veka vart eg utfordra til å ha mattetime for 8 klasse. Dagen før hadde eg vert i ein mattetime så eg skjønnte hvertfall litt kva de gjekk i. Eg fekk vete tema for timen og fekk ein halvtime å sette meg inn i stoffet, og kom til klasserommet der alle reiste seg og helste høfleg: «Good morning, teacher». Timen gjekk meget bra vil eg sei, ved denne skulen er det mykje dialog og aktive elevar. Dei svarar på spørsmål, er meget lærevillige og viktigst av alt meget takknemlege for å ha råd til skulegang i de heile.

Mikaels På Kanten spalte:

Med stor fare for å trakke i salaten vågar eg meg på ein open refleksjon kring folk eg har møtt her i Zambia så langt. Det er og har vert mange «Mosoongos» (kvite og rike) i dette landet som har gjort mykje for å hjelpe til med å bygge og finasiere skular osv. Og arrester meg gjerne om dette er heilt på vidda, men intrykket mitt er at mange zambiarar berre sitt å ventar på meir hjelp. Eit ordtak seier: Ikkje gje meg en fisk, lær meg heller å fiske. Metoforisk talt så virkar det som at dei kvite som har vert her har gitt zambiarane fisk og berre lært dei litt å fiske. Det går ikkje ann å lære litt å fiske! Kvifor skal dei dessutan fiske sjølv? Når dei ganske sikkert veit at det kjem fleire forsyningar. På skulen får alle elevane maisgraut til lunsj, den saman med alt anna på skulen er finansiert av nokon danskar. Dette i form av ein kontainer med «maisgrautpulver», og kjøp av skulepultar, lærebøker og alt ein treng på ein skule. Men dette er jo å gi nokon fisk, er det vel ikkje? Samtidig er lærarane stolte over nokre små maisårkar dei har fått finansiert. Potensialet til åkrane er mykje større, mykje land som tydelig har vert dyrka ting på før gror igjen, nett som i norge. Kvifor ikkje dyrke opp store kvantum slik at skulen er sjølvforsynt med mais? Og då la skulen bygge seg sjølv utan at eksterne partar må spytte inn pengar for at skulen skal klare å holde seg sjølv på beina. Mitt spørsmål er: Er dette å lære folket her å fiske eller er det å gi dei fisk?

Håper ikkje for mange har vonde tær etter denne lille tankeverksemda mi. Røynda talar fra levera, over og ut fra hjertet av Afrika. 

Bilder kjem når nettet tilseier at det kan gå!

Førsteintrykk av Zambia

Ja, då var vi altså på plass midt i tjukkaste Afrika. Her er varmt og meget klamt. Når vi landa og steig ut av flyet og fekk med ein gang kjenne på våre norske rastlause kroppar kva utrykket "TIA" er for noko, "Time In Afrika" betyr det. Dette innebær at tida ikkje er vegledande, effektivitet er eit framandord og derav lange køar med stressa turistar og studentar som vil komme fram slik at ein då kan slappe av. Akkurat som "Fiji time" på Fiji, der fekk eg høyre; "null stress, slapp av mann, du er på Fiji". Etter ein time i kø på den underbemanna "immigration office" så kom vi ut, der sto det en meget avslappa mann som skulle hente oss, han sa etter mykje om og men at han hadde lånt vekk bilen som han skulle henta oss i, og dei som lånte den hadde punktert. Men til slutt kom vi oss fram.

Ein kan seie mykje om å forberede seg til å komme til eit fattig land som Zambia, men eit sjokk blir det uansett. Eit utrykk seier noko i denne dur: det ein høyrer- gløymer man , det man ser- husker man og det man opplever- kan man. I alle år har eg sett fattigdom på tv, høyrt om det, vært i Brasil og sett det på nært hold, men i løpet av desse månedane kjem vi til å vere midt oppi det heile og lære om korleis det er. Med å dagleg ha kontakt med folk som lever med eit budsjett tilsvarande tyggisbudsjettet til ein norsk ungdomskuleelev. Opplevelse av fattigdom får vi nok ikkje då vi ved hjelp av lånekassa/skattebetalarane i Noreg er milionærar her nede. Dog på grunn av latterleg mange nullar på pengesedlane. Så når vi landa var det rett i minibanken å ta ut 2 000 000 lokale "galninga" som tilsvarar omtrent 2400 NOK.

Apropo vestlandsvegane, dei er ikkje noke å klage på! Eg har etter ei veke no skjønnt kvifor eg har til gode å sitte på med ein taxi som kunna passert EU kontroll etter Norsk standard. Det regna i ein halvtime når vi kom til landet, og kvar ein dråpe var å finne oppå den harpakka bakken, også kallt for veg. Holer og steinar skrapa og rista laus alt ein bil har å by på av skruar og dempara. Så min tilsynelatande slitte Space Wagon heime hadde vert ein luksus taxi i dette landet, med fungerande bremser, setebelte, dempara, heil frontrute, dørhandtak som ikkje er knekt av og de heile. Men nok om da!

I måra reiser vi vekk fra Livingstone til den lille "bygda" Simonga, først må vi berre innom å helse på skulesjefen i distriktet før vi får lov til å starte med praksis. Då vert det 4 veker bland løver, apekattar, flodhestar og elefantar. Og masse ungar som trur at vi er milloinærar, men det er man jo her nede. Angåande elefant som framkomstmiddel, må eg komme tilbake til det seinare. Eg har ikkje komme over ein eg er heilt fornøgd med enda. Når det var sagt, så må eg gå. Har bestillt mat, og har det frykteli travelt med å ligge med bassengkanten og bade. Dette er ein liten luksus dag vi har unna oss før 4 veker i Simonga, det er ikkje slik vi skal ha de i praksis.

Fra Friluftsblogg til Zambiablogg

For å sette eit verdig komma i friluftsbloggen for denne gang vil eg legge  ut eit eigenprodusert dikt. Diktet omhandlar alarmteikn som ein ser etter eller oppfattar før og undervegs på ein topptur på ski. Mange av dei nevte alarmteikna har blinka både gult og rødt i mine nyutdanna friluftslivs vegledarauger når eg i år har gått toppturar i Sogndalsdalen. Særskilt med tanke på de store kvantum av ettertrakta pudder som bestemte seg for å lande i Sogn. Her kjem diktet:

Solskinnsdag

Nysnøen ropar

Sola smiler fra sør

Alarmteikna hintar

Men sofanen inne, gjer meg ør

Stormen har løya

Kakaoen er med

Ei urørt leside lokkar

Eg legg i veg

Vindblåste toppar

Motivasjonen ei stoppar

temperaturen er rød

Gir ytterlegare glød

Sola den tar

Nok eit klesplagg går av

Fellane har gjort jobben

Og dras av

Snøen er som best

Eit gledes hopp eg tar

Eit drønn kjem fra vest

Og fjellsida løsnar

Så var det Zambia...

Grunnen til at eg reiser til Zambia er fordi det er "frie" studiepoeng siste semesteret av min bachelor i friluftsliv, da valgte eg Global Knowledge som innebær 3 månader i Zambia. Forventningane er enorme, særskillt etter tre og ei halv veke med intensive forelesningar om det som på forhånd berre var eit land i afrika. No er Zambia så uendelig mykje meir, og eg ser fram til å lære dette landet og folket å kjenne. Eg er fedig pakka og sitt eigentleg berre å trippar etter å sette meg på flyet på veg til Livingstone midt i tjukkaste Afrika.  I Livingstone skal vi vere fra ankomst onsdag formiddag og fram til Søndag. Då reiser vi ei gruppe på 6 stk ein halvtime køyring til eit lite lokalsamfunn med 200 inbyggarar, Simonga heiter det. Der ventar det 4 veker praksis ved barnehagen/ barneskulen samt de lille samfunnet vi lever i der.

Planen er å kjøpe ein elefant som kan fungere som bil, og dessuten fungere som beskyttelse mot løver, plagsomme apar og flodhestar. Er dette realistisk??


Følg med i neste innlegg i Røynda talar, fra hjertet av Afrika!

Klatre-eventyret i Frankrike

Tre fantastiske og lærerike veker i Frankrike er no tilbakelagt. Dei to første vekene var skule og læring i fokus, den siste veka var sjølvrealisering og avslapping hos min søster i Avignon hovudmoment, samt å bli betre kjennt med vakre Nice. I mitt forrige bloginlegg la eg fram måla for dei to fagrelaterte vekene av turen, desse måla skal eg no kommentere om vart oppnådd eller ei.

Campingplassen i Correns som var vår base i 2 veker

Klatring i Correns og måloppnåing

Eit av måla for turen var å verte trygg på eigen ferdighet på led på boreboltar, dette vart grunndig jobba med og i høgste grad oppnådd. Først dagen vart det observert om vi var inneforstått med dette å sikre seg sjølv med slynger i standplass, for så å knyte seg ut og tre tauet gjennom topptaufestet. Det var behageleg å ha eit ekstra sett med auger på turens første gjennomkøyring av "operasjonen" før vi vart sleppt ut i feltet og vart under eigen kommando. Sjølve prosessen har vi gått igjennom fleire gangar både i teori og praksis, og det er i bunn og grunn meget logisk kva som skal gjerast. Etter nokre dagar skjedde omtrent prosessen av seg sjølv medan eg naut utsikten utover den lille dalen vi klatra i, med ein kameratsjekk på meg sjølv på åttetalsknuten og treinga av tauet før eg ropte "stram opp" og løsna 120 slynga fra borebolten. Dette med oppfølging og vegleding av medstudentar er ein meget lærerik prosess og er slik som skjer av seg sjølv med ei slik samling av lærevillige og tildels kompetent gruppe som oss. Vi er ei meget prosessorientert gruppe som fokuserar på læring underveis og ikkje berre jagar etter å komme opp ei vanskeligast mogeleg rute. Dette er behageleg da det ikkje berre er graderinga som har noko å sei, er det inne i ei kløft eller på kanten av ein rygg har mykje å seie for det psykiske og følelsen av tryggleik. Eg opplevde sjølv at etter besøket i høgdeparken fekk eg "høgdesjuka" og var livredd for å klatre på led på relativt enkle ruter som eg leikande lett hadde varma opp på berre nokre dagar tidlegare. Då var det berre å begynde med blanke ark, eg skalv meg opp nokre meistringsruter både på led og topptau heilt til eg igjen fekk tiltru til at dette var nokonlunde trygt. Eg gjennomførte også noke falltrening for å få meg sjølv til å vete at sikringskjeden fungerte som den skulle. Og etter nokre dagar med "høgdesjuketrening" og god oppfølging av både vegledarar og medstudentar var eg igjen tilbake for fullt. Ei god bekrefting på "friskmeldinga" kom då Isak og eg klatra to taulengder der eg leda siste taulengda fra 30 m oppe i veggen til 50 meter over bakken. Der måtte eg henge i selen og sikre Isak opp då det ikkje var noko hylle å stå på, hengetrauma var ikkje langt unna då eg endelig kom rappelerande ned til mellomforankringa at og fekk stått litt på hylla som var der.

Med å vere deltakarar/studentar på denne klatreturen fekk vi eit innblikk i korleis ein kan legge opp kommersielle klatrevirksomhet for ei gruppe, som var eit mål for denne turen. Høgdeparken vi besøkte var og eit innblikk i den samme gata då det var ein del klatring, men dog av ein anna karakter med mange andre moment enn berre klatring.

For å la utmatta klatremusklar få litt restutisjonstid underveis hadde vi kvar dag meget interesanne og lærerike stundenttema (skulepensum fordelt på alle i klassa) som var alt fra klatrehistorie til vegledar-rolla, dette la vi fram for resten av klassa. Denne patenten gjer at stoffet blir forelest på ein enkel og forståeleg måte og i små bolkar, som eg konkluderar med gir større læringsutbytte enn ein tilsvarande 27 timar på skulebenken med samme forelesar. Andre restitusjonstilltak og kulturinnslag for å få oppleve noko anna enn klatrefeltet i Correns var at vi var på tre utflukter underveis på turen.

Eden Adventure i Mèounes (Høgdepark) og Cassis (liten middelhavsby)

Til venstre her er eit lite bildeutdrag av kva denne høgdeparken hadde å tilby. I løypa hadde på oss sittesele med to vaiertau med karabin som vi gjennom heile løypa var klipsa i vaier eller tau for å vere trygge. Og når vi kon til ein Tandem Cable trinse (dobbel trinse uten kulelager for bruk på kabel eller tau)  som vi var klipsa i vaiera og tau som gjekk langs den Via Ferrata liknande løypa med mange ellement som innebar store høgder, fart utfordringar både fysisk, men kanskje aller mest psykisk. Via ferrata er eit søreuropeiske fenomen som ikkje er vanlig her til lands, det er italiensk og kan oversettast til "klatresti" eller "jernsti" (omtalast ofte som "klatresti med wire"). Det går ut på å tilrettelegge for at så å seie kven som helst skal kunne komme seg gjennom eksempelvis denne løypa på ein trygg måte, med å heile tida vere klipsa i tauet eller vaieren som går langs heile løypa. Dette er også brukt opp på nokre toppar i sør-europa for at nesten kven som helst som eig ein sele, slynge og karabiner skal kunne ta seg opp på toppar dei eller ikkje hadde hatt sjans til å gjere utan denne tilrettelegginga. Dette er motstridande til norsk friluftsfilosofi og det er derfor ikkje eit utbreidt fenomen i norge. Dog det finnes unntak som via ferrataklatrestien i Hemsedal.
Etter høgde(skrekk)parken køyrte vi til den koselige lille middelhavsbyen Cassis og fekk planta begge føta i middelhavet og kjølt ned nervane med ein is og alt vart straks betre.

Lørdagsmarknad i Aix en Provence

For å få med litt kultur  reiste vi på marked i Aix en Provence som er Provences historiske hovedstad. Det er en by med en ekstremt rik arkitektur, en by som er kjent for at her er det godt å leve. Og  sanneli min hatt, endeleg fannt eg ein butikk med min skostørrelse som er særs vanskelig å oppdrive.

 

Verdon, Europas største canyon

Denne canyonen er 25 kilometer lang og opp til 700 meter djup frå platået på toppen til elva i bunnen. Vi tilbakela kring 10 kilometer av canyonen i behageleg tempo med hygge og og småprat som hovudmoment. Når vi nerma oss enden på vår lille vandring gjekk vi forbi ein majestetisk vegg (sjå bilde over), dette er ein mykje brukt klatrevegg med omtrent 1500 klatreruter der dei fleste er bolta. Med så mange ruter kan veggen kan tilby utfordringar til alle ferdighetsnivå, og alt fra 20- til 400meters ruter, sistnevnte som naturleg nok legg opp til klatring på fleire taulengder.   








Stor takk rettast til heile klassa og vegledarane for nokre fantastiske skuledagar i Frankrike!

Frankrike, før turen...

Mål for turen:
- Bli trygg på egen ferdighet med klatring på led på borebolter
- Oppfølging og veiledning av medstudenter på klatrefeltet
- Lærerike studenttema (eksamensforberedelse)
- Individuell oppfølging på egne mål med oppholdet i Frankrike
- Bli kjent med ulike kommersielle måter å legge opp klatrevirksomhet
- Opplevelse

Forventingar
Forventingane er enorme, eg ser fram til ei mengde utfordringar i klatreveggen og generellt mykje klatring. Pakkinga er unnagjort og baggasjen er passe tung. Det er i underkant av seks timar til avreise fra Sogndal, då bær det til Toten for ein matbit hos familien til Daria og så til Gardermoen. Vi kjem til Nice ikveld og har booka plass og bu for to netter før det er oppmøte på flyplassen og resten av klassa kjem flygande.
No må eg få eit par timar søvn før tre fantastiske veker i Frankrike! Gler meg som ein unge..

Veg- gledartur

Mål for turen:

- Basisfriluftsliv med fokus på veivalg og  bruk av kart og kompass

- Leirliv med gapahuk, bålbrenning og enkel gourmeturmat basert på lokale råvarer

- Quiz for å få repetert måla for turen

- Fisking

-Topptur på Storehaugmelen

Kjempegjengen på 9 og ein hund

Eg kan ikkje tenke meg ein betre måte å nyte den vakre hausten på enn det vi nett gjorde, vi tok turen "inn i naturen". Det var i roleg tempo og med eit serdeles avslappa preg vi la skulebøker, bachelorjobbing og generellt samafunnets stress og mas bak oss. No var det å vere i nærmiljøet og kjerna av friluftslivet som sto i fokus, "overskuddsliv i det fri"! Dette skulle gjelde for samtlige i gruppa, så tempoet prøvte vi etter beste evne å holde nede slik at alle hadde pust og overskudd til småprating, sjølv opp dei raske 600 høgdemeterane fra Barsnesfjorden opp til Helgasete. Her var det eg og Thomas som skulle markere vår possisjon som ledarar for gruppa. 

Symbol på ovenfra og ned mentaliteten opp bakkane, her er det eg og Thomas som bestemmer!

Når vi kom til planlagt "camp" vart det ei lite rollebytte då nokre som ikkje hadde laga gapahuk vart utfordra til å bygge dagens le for eventuellt vær. Dette skjedde etter ei lita idemyldring kring kva som kan vere kjekt å ta hensyn til før valg av plass og kvar det var mest sannsynleg at vind og vær kunne komme fra. Vedsanking var også ein aktivitet studentane fekk bryne seg på, og skal ein ha ein skikkelig lang og varm kveld rundt bålet er det ikkje nok med småkvist...

Ida lagar felleskur, gutta står bak og trøstar det lidande treet.

Dag to bar det opp på høgfjellet gjennom den lavalpine sona og vandring i tett tåke i høgalpin sone over Vardafjell, Skurva og mot Vetle Haugmelen. Etter ei kort innføring i bruk av kart og kompas sendte vi to førsteårstudentar i ilden og dei viste veg opp til tåka som brått kom snikande. Samstundes la dei ivrige B2 friluftstudentane ut om sonering i fjellet, og fjellflora ekspert Magnus tok oss med ned på bakkenivå og la ivrig ut om faunaen vi traska på. Men i stundens alvor i tåka der oppe tok vegledarene ansvar og losa gruppa trygt gjennom tåka, samt fortalte skrøner fra tidligare ekspedisjonar om kor mykje verre sikten kan vere når bakken også er kvit og sikten stoppar med skituppane. Saman beslutta vi i gruppa å droppe å gå på Store Haugmelen då vi ikkje hadde fått sett den vakre utsikten som er derfra i fint vær. Vi gjekk heller under tåka og såvidt ned i skoggrensa og fyrte opp eit lunsj-bål. Deretter bar det til turens siste camp som var på vestsida av Breidesetevatnet. Her fannt vi ein fin plass med utsikt over vatnet, men det var ikkje nokon tre å knyte gapahuken opp i, noko som var heilt ypperleg, for då fekk vi prøve ein anna måte å bygge den på. Litt ekstra jobb, men meget lærerikt og alle var i sving med to tre-punktstøtter i frankant, andre laga bålplass og nokre kutta grønsaker til betasuppa. 

To slike tre-punktstøtter i framkant av gapahuken og ein stokk mellom desse funka fjell!

Etter mykje improvisasjon og læring vart gapahuken fin, kjempebålet varma nesten for voldsomt, lapskausen vart knallgod og Ida diska opp med dessert, lappar med nugatti (anbefalast på det varmaste). Som sagt var stressfaktoren strippa til det minimale på denne turen og gruppa ga utrykk for at dette var midt i blinken i evalueringa vi hadde rundt morgenbålet siste dagen. Sjølv om det ikkje alle alle oppsatte mål for turen vart infridd, då tenker eg på Store Haugmelen grunna tåke, og ingen fisking fordi ingen tok med stang. 

Allt i allt ein topp tur, som mottoet for turen var: På tur med Myklis og Kjølbis blir det alltid sol!

Morgenbål og sol etter ei god natts søvn er slett ikkje feil.