Klatre-eventyret i Frankrike

Tre fantastiske og lærerike veker i Frankrike er no tilbakelagt. Dei to første vekene var skule og læring i fokus, den siste veka var sjølvrealisering og avslapping hos min søster i Avignon hovudmoment, samt å bli betre kjennt med vakre Nice. I mitt forrige bloginlegg la eg fram måla for dei to fagrelaterte vekene av turen, desse måla skal eg no kommentere om vart oppnådd eller ei.

Campingplassen i Correns som var vår base i 2 veker

Klatring i Correns og måloppnåing

Eit av måla for turen var å verte trygg på eigen ferdighet på led på boreboltar, dette vart grunndig jobba med og i høgste grad oppnådd. Først dagen vart det observert om vi var inneforstått med dette å sikre seg sjølv med slynger i standplass, for så å knyte seg ut og tre tauet gjennom topptaufestet. Det var behageleg å ha eit ekstra sett med auger på turens første gjennomkøyring av "operasjonen" før vi vart sleppt ut i feltet og vart under eigen kommando. Sjølve prosessen har vi gått igjennom fleire gangar både i teori og praksis, og det er i bunn og grunn meget logisk kva som skal gjerast. Etter nokre dagar skjedde omtrent prosessen av seg sjølv medan eg naut utsikten utover den lille dalen vi klatra i, med ein kameratsjekk på meg sjølv på åttetalsknuten og treinga av tauet før eg ropte "stram opp" og løsna 120 slynga fra borebolten. Dette med oppfølging og vegleding av medstudentar er ein meget lærerik prosess og er slik som skjer av seg sjølv med ei slik samling av lærevillige og tildels kompetent gruppe som oss. Vi er ei meget prosessorientert gruppe som fokuserar på læring underveis og ikkje berre jagar etter å komme opp ei vanskeligast mogeleg rute. Dette er behageleg da det ikkje berre er graderinga som har noko å sei, er det inne i ei kløft eller på kanten av ein rygg har mykje å seie for det psykiske og følelsen av tryggleik. Eg opplevde sjølv at etter besøket i høgdeparken fekk eg "høgdesjuka" og var livredd for å klatre på led på relativt enkle ruter som eg leikande lett hadde varma opp på berre nokre dagar tidlegare. Då var det berre å begynde med blanke ark, eg skalv meg opp nokre meistringsruter både på led og topptau heilt til eg igjen fekk tiltru til at dette var nokonlunde trygt. Eg gjennomførte også noke falltrening for å få meg sjølv til å vete at sikringskjeden fungerte som den skulle. Og etter nokre dagar med "høgdesjuketrening" og god oppfølging av både vegledarar og medstudentar var eg igjen tilbake for fullt. Ei god bekrefting på "friskmeldinga" kom då Isak og eg klatra to taulengder der eg leda siste taulengda fra 30 m oppe i veggen til 50 meter over bakken. Der måtte eg henge i selen og sikre Isak opp då det ikkje var noko hylle å stå på, hengetrauma var ikkje langt unna då eg endelig kom rappelerande ned til mellomforankringa at og fekk stått litt på hylla som var der.

Med å vere deltakarar/studentar på denne klatreturen fekk vi eit innblikk i korleis ein kan legge opp kommersielle klatrevirksomhet for ei gruppe, som var eit mål for denne turen. Høgdeparken vi besøkte var og eit innblikk i den samme gata då det var ein del klatring, men dog av ein anna karakter med mange andre moment enn berre klatring.

For å la utmatta klatremusklar få litt restutisjonstid underveis hadde vi kvar dag meget interesanne og lærerike stundenttema (skulepensum fordelt på alle i klassa) som var alt fra klatrehistorie til vegledar-rolla, dette la vi fram for resten av klassa. Denne patenten gjer at stoffet blir forelest på ein enkel og forståeleg måte og i små bolkar, som eg konkluderar med gir større læringsutbytte enn ein tilsvarande 27 timar på skulebenken med samme forelesar. Andre restitusjonstilltak og kulturinnslag for å få oppleve noko anna enn klatrefeltet i Correns var at vi var på tre utflukter underveis på turen.

Eden Adventure i Mèounes (Høgdepark) og Cassis (liten middelhavsby)

Til venstre her er eit lite bildeutdrag av kva denne høgdeparken hadde å tilby. I løypa hadde på oss sittesele med to vaiertau med karabin som vi gjennom heile løypa var klipsa i vaier eller tau for å vere trygge. Og når vi kon til ein Tandem Cable trinse (dobbel trinse uten kulelager for bruk på kabel eller tau)  som vi var klipsa i vaiera og tau som gjekk langs den Via Ferrata liknande løypa med mange ellement som innebar store høgder, fart utfordringar både fysisk, men kanskje aller mest psykisk. Via ferrata er eit søreuropeiske fenomen som ikkje er vanlig her til lands, det er italiensk og kan oversettast til "klatresti" eller "jernsti" (omtalast ofte som "klatresti med wire"). Det går ut på å tilrettelegge for at så å seie kven som helst skal kunne komme seg gjennom eksempelvis denne løypa på ein trygg måte, med å heile tida vere klipsa i tauet eller vaieren som går langs heile løypa. Dette er også brukt opp på nokre toppar i sør-europa for at nesten kven som helst som eig ein sele, slynge og karabiner skal kunne ta seg opp på toppar dei eller ikkje hadde hatt sjans til å gjere utan denne tilrettelegginga. Dette er motstridande til norsk friluftsfilosofi og det er derfor ikkje eit utbreidt fenomen i norge. Dog det finnes unntak som via ferrataklatrestien i Hemsedal.
Etter høgde(skrekk)parken køyrte vi til den koselige lille middelhavsbyen Cassis og fekk planta begge føta i middelhavet og kjølt ned nervane med ein is og alt vart straks betre.

Lørdagsmarknad i Aix en Provence

For å få med litt kultur  reiste vi på marked i Aix en Provence som er Provences historiske hovedstad. Det er en by med en ekstremt rik arkitektur, en by som er kjent for at her er det godt å leve. Og  sanneli min hatt, endeleg fannt eg ein butikk med min skostørrelse som er særs vanskelig å oppdrive.

 

Verdon, Europas største canyon

Denne canyonen er 25 kilometer lang og opp til 700 meter djup frå platået på toppen til elva i bunnen. Vi tilbakela kring 10 kilometer av canyonen i behageleg tempo med hygge og og småprat som hovudmoment. Når vi nerma oss enden på vår lille vandring gjekk vi forbi ein majestetisk vegg (sjå bilde over), dette er ein mykje brukt klatrevegg med omtrent 1500 klatreruter der dei fleste er bolta. Med så mange ruter kan veggen kan tilby utfordringar til alle ferdighetsnivå, og alt fra 20- til 400meters ruter, sistnevnte som naturleg nok legg opp til klatring på fleire taulengder.   








Stor takk rettast til heile klassa og vegledarane for nokre fantastiske skuledagar i Frankrike!

Frankrike, før turen...

Mål for turen:
- Bli trygg på egen ferdighet med klatring på led på borebolter
- Oppfølging og veiledning av medstudenter på klatrefeltet
- Lærerike studenttema (eksamensforberedelse)
- Individuell oppfølging på egne mål med oppholdet i Frankrike
- Bli kjent med ulike kommersielle måter å legge opp klatrevirksomhet
- Opplevelse

Forventingar
Forventingane er enorme, eg ser fram til ei mengde utfordringar i klatreveggen og generellt mykje klatring. Pakkinga er unnagjort og baggasjen er passe tung. Det er i underkant av seks timar til avreise fra Sogndal, då bær det til Toten for ein matbit hos familien til Daria og så til Gardermoen. Vi kjem til Nice ikveld og har booka plass og bu for to netter før det er oppmøte på flyplassen og resten av klassa kjem flygande.
No må eg få eit par timar søvn før tre fantastiske veker i Frankrike! Gler meg som ein unge..

Veg- gledartur

Mål for turen:

- Basisfriluftsliv med fokus på veivalg og  bruk av kart og kompass

- Leirliv med gapahuk, bålbrenning og enkel gourmeturmat basert på lokale råvarer

- Quiz for å få repetert måla for turen

- Fisking

-Topptur på Storehaugmelen

Kjempegjengen på 9 og ein hund

Eg kan ikkje tenke meg ein betre måte å nyte den vakre hausten på enn det vi nett gjorde, vi tok turen "inn i naturen". Det var i roleg tempo og med eit serdeles avslappa preg vi la skulebøker, bachelorjobbing og generellt samafunnets stress og mas bak oss. No var det å vere i nærmiljøet og kjerna av friluftslivet som sto i fokus, "overskuddsliv i det fri"! Dette skulle gjelde for samtlige i gruppa, så tempoet prøvte vi etter beste evne å holde nede slik at alle hadde pust og overskudd til småprating, sjølv opp dei raske 600 høgdemeterane fra Barsnesfjorden opp til Helgasete. Her var det eg og Thomas som skulle markere vår possisjon som ledarar for gruppa. 

Symbol på ovenfra og ned mentaliteten opp bakkane, her er det eg og Thomas som bestemmer!

Når vi kom til planlagt "camp" vart det ei lite rollebytte då nokre som ikkje hadde laga gapahuk vart utfordra til å bygge dagens le for eventuellt vær. Dette skjedde etter ei lita idemyldring kring kva som kan vere kjekt å ta hensyn til før valg av plass og kvar det var mest sannsynleg at vind og vær kunne komme fra. Vedsanking var også ein aktivitet studentane fekk bryne seg på, og skal ein ha ein skikkelig lang og varm kveld rundt bålet er det ikkje nok med småkvist...

Ida lagar felleskur, gutta står bak og trøstar det lidande treet.

Dag to bar det opp på høgfjellet gjennom den lavalpine sona og vandring i tett tåke i høgalpin sone over Vardafjell, Skurva og mot Vetle Haugmelen. Etter ei kort innføring i bruk av kart og kompas sendte vi to førsteårstudentar i ilden og dei viste veg opp til tåka som brått kom snikande. Samstundes la dei ivrige B2 friluftstudentane ut om sonering i fjellet, og fjellflora ekspert Magnus tok oss med ned på bakkenivå og la ivrig ut om faunaen vi traska på. Men i stundens alvor i tåka der oppe tok vegledarene ansvar og losa gruppa trygt gjennom tåka, samt fortalte skrøner fra tidligare ekspedisjonar om kor mykje verre sikten kan vere når bakken også er kvit og sikten stoppar med skituppane. Saman beslutta vi i gruppa å droppe å gå på Store Haugmelen då vi ikkje hadde fått sett den vakre utsikten som er derfra i fint vær. Vi gjekk heller under tåka og såvidt ned i skoggrensa og fyrte opp eit lunsj-bål. Deretter bar det til turens siste camp som var på vestsida av Breidesetevatnet. Her fannt vi ein fin plass med utsikt over vatnet, men det var ikkje nokon tre å knyte gapahuken opp i, noko som var heilt ypperleg, for då fekk vi prøve ein anna måte å bygge den på. Litt ekstra jobb, men meget lærerikt og alle var i sving med to tre-punktstøtter i frankant, andre laga bålplass og nokre kutta grønsaker til betasuppa. 

To slike tre-punktstøtter i framkant av gapahuken og ein stokk mellom desse funka fjell!

Etter mykje improvisasjon og læring vart gapahuken fin, kjempebålet varma nesten for voldsomt, lapskausen vart knallgod og Ida diska opp med dessert, lappar med nugatti (anbefalast på det varmaste). Som sagt var stressfaktoren strippa til det minimale på denne turen og gruppa ga utrykk for at dette var midt i blinken i evalueringa vi hadde rundt morgenbålet siste dagen. Sjølv om det ikkje alle alle oppsatte mål for turen vart infridd, då tenker eg på Store Haugmelen grunna tåke, og ingen fisking fordi ingen tok med stang. 

Allt i allt ein topp tur, som mottoet for turen var: På tur med Myklis og Kjølbis blir det alltid sol!

Morgenbål og sol etter ei god natts søvn er slett ikkje feil.

Nærøyfjorden, som "turist"

Då er vi attende frå tre flotte dagar som turistar i Nærøyfjorden, som står på den eksklusive verdsarvslista til UNESCO. Turen gjekk frå Undredal til Gaupne i miljøvennlige museumsgjenstandar, også kallt for sognafæring, som er ein robåt med fleire årepar, sognafæringen vart flitti brukt til transport i fjordane i området før i tida. 

Undredal

I Undredal fekk vi ein leksjon i  alt godt som kjem ut av seterdrift, med produksjon av brun- og kvitost, spekemat, melk osv. Dette med kvifor brunosten er så særnorskt fenomen vart endeleg oppklart! Etter at mysen er separert fra skummamelka vart det den som var sett på som verdifull fordi der var mykje fett, og derav mykje energi og nyttig. Skummamelka vart berre "skyvd under ein stol" og sett på som unyttig, dei lagde kvitost, men det vart liksågodt brukt til dyrefor.

Eit høgdepunkt som nesten toppa denne herlege smaksbuffeten vi ser under, var då karen med hatt spennte opp stemmebanda og kveda "kråkevisa" for full hals.

Dyrdal

Etter en småturbulent rotur, en knekkt kjeip, masse allsang i god gammal "like før titanic gikk ned" stil, og noko våt baggasje kom vi fram til vår base for turen. Ein gammalt skulehus i tipp topp stand, med varmtvatten og de heile. Her var det bålkos om kveldane, garnsetting og flotte krabbar som tulla seg inni nota og vart utsøkt kveldsmat begge kveldane. Samstundes som bålkaffien sneik seg inn i systemet vart eit par stundenttema unnagjort og vi fekk greie på/ diskutert oss fram til kva det vil seie å vere  turist og kva som ligg bak det tilsynelatande altomsluttande fenomenet naturbasert turisme. Sistnevnte også med miljøbasert turisme i fokus, samstundes fossa fergene forbi i bakgrunnen og turistane sto på dekk med linser som kunne zoome til dei såg samtlige ingrediensar i lapskausen vår. Så kan ein no spørre seg om kvar det  vart av miljøperspektivet oppi det heile? Omgivnadane for ein leksjon eller diskusjon kring temaet bærekraftig naturbasert turisme kunna hvertfall ikkje ha vert stort betre enn der  vi satt mitt i verdsarvområdet med sjølve tematikken i 4D kring oss.

Quiz spørsmål: Kor mange B3 Friluftslivstudentar må til for å dra opp et lite trollgarn? (hint; bilde under til høgre)

Styvi (Der ingen skulle tru at nokon kunne bu) og Storbonde Botolv Hov

Møtet med denne karen sto til forventninga, han fekk samtlige til å trekke på smilebandet med sine kontroversielle utspel og bestemmte meiningar. Botolv er ein tusenkunstnar utan like og  representerarr eit syn som stiller "kjøp, bruk og kast" mentaliteten i eit reelt dårleg lys. Og vekkte ein tanke meg, kvifor kjøper vi allt mogeleg utstyr? Det kan jo lagast sjølv! Då han vaks opp var det jo ikkje eit spørsmål ein gang, skal ein ha seg nye sko er det berre å gå å lage seg nye sko. I det daglige travle livet vårt er det ikkje ein tanke som dukkar opp eingang.

Der ingen skulle tru at nokon skulle bu, eller Styvi om du vil!

Gudvangen

Verden er ein fantastisk stad med at folk har så forskjellig mål med livet, alle vil ikkje bli "rike" i form av stort hus, fin bil etc. Vikingen (lengst til venste på bilde) vi møtte innerst i verdsarvfjorden er eit levande eksempel på dette, han masjerar rundt med skinnfell på hovudet, sverd i beltet og skinntøfler imponerande 320dagar i året og lever ut livet som viking i vår samtid. I litt mindre grad er desse andre velkledde vikingane med når det trengs, og vi fekk vere med på nokre vikingleikar som virkelig gav meirsmak. Knattleik var heilt rått, med eit lite balltre, rugby lignande mål, ein ullball og de beste av alt, så å seie ingen reglar. Så var det litt bogeskyting og en finurleg aktivitet som dei sa at skulle finne ut kven som var best i senga. Og som vi ser under er kanskje ikkje Bård den aller beste, eller?

Det var det, for denne gang!

Nærøyfjorden, før turen...

Forventningane er store til møte med det forhistoriske samfunnet innerst i Nærøyfjorden, med mannen som går kledd som ein viking så å seie heile året, samt møte med det levande leksikonet Botolv Hov, om ikkje dei to er samme person. Det i seg sjølv kan jo bli spennande å finne ut.

Sekken er snart pakka og klar, madrassen skal stripsast til sekken og då er alt klart for de harde klasseromsgolvet som ventar oss. Kanskje blir de plass til ei lita pute i sekken og, kven veit.....
Svar vil du få i neste innlegg, følg med følg med!

Her gjekk eg søndagstur på henda.

Klatreekskursjon til Gol

Mandag morning 23. august møtte ein trøtt gjeng opp ved utstyrsboda, no skulle de klatrast og ein del utstyr måtte skrivast ut av boda med de rare i. Med første kaffikopp innabors fannt eg de eg trengte og fyllte bilen med folk og plutselig var vi på tur igjen! Alle sovna i bilen og eg satt å hørte på P1 halve vegen då det var de einaste eg klarte å få inn..

Klatring i "Hullet"
Vi kom til Gol og var klar for klatring, "min" halvdel av klassa vart sendt opp til "Hullet" og resten reiste å buldra. Der vart vi delt i små grupper på 4-5 og var ikkje lenger anonyme individ i en stor saueflokk, som vi stort sett har vert på heile B2. Dette var ein spennande dag på skulen med stasjonar som rappelering (min personlige favoritt), også med rapell ned til topptaufeste og lære å gjere dette på ein trygg måte, sette kamkiler og klassiske kiler, og deretter få prøvd å sette egne sikringer i veggen og liksom gå på led på desse, men dog med topptaufeste som Thomas sikra i bunn. Den siste stasjonen var ein artig og som trening for dagar med våt vegg der eit relevant opplegg uansett skal gjennomførast, oppgåva var; Her er div. utstyr(tau, slynger, osv.), finn på noko kjekt! Eg svinga meg opp i eit tre og festa enden av tauet slik at vi kunne ha ei rutsjebane mellom to tre. For å få dette strammt var de litt fomling og famling eller induktiv metode som det heiter på fagspråket som skulle til før vi kom på korleis ei Z-talje fungerte og vi fekk stramma opp taubana vår som var 3 meter over bakkenivå.

Buldring på Rotnheim
Buldring er ein finurleg aktivitet som vekker ardenalinet i meg. Når er klatrar på topptau eller på led i veggen er eg sjelden skikkelig redd, på jobb når eg står 25 meter oppe i tre med motorsag og skal sage ned toppen, er eg konsentrert, men ikkje redd. Begge aktivitetane innebær høgder og den siste med ein sterkt innspel av at det er mange faktorar som kan gå galt og få fatale konsekvensar. Det som er så spesiellt er at når eg står 3 meter oppe på ein buldrestein, er eg livredd. Det er denne faktoren at eg ikkje er festa i noko som gjer meg vettskremt trur eg. Tross litt svette fingrar og massekonsunm av kalk fekk eg buldra til klypa var go og mør. Rune var ein flink veg-gledar som ikkje sa meir enn kva som var naudsynt å ordlegge. Vi fannt alle steinar som vi klarte å "erobre" slik at alle fikk smake på meistring. Sjølv flatmarksvandraren Monsen fannt passelige utfordring som var der vi andre klatra ned igjen fra steinane.

Siste dagen
Denne veka var utrulig lærerik, vi haddde gått gjennom mykje nytt og noko som vart satt to strek under, som at NO kan eg det. Denne dagen fekk gruppa mi den store æra av å øve på kva vi ville, då helst de vi var usikker på. Eg klatra straks opp til toppen og rappelerte ned til eit topptaufeste og sikra med inn med ekspresslynger for så å få tauet eg rappelerte ned med gjennom topptaufeste og rappelerte på dette ned til bakken. Å rappelere er ein aktivitet eg kjem til å gjere igjen, fordi det er så kjekt i seg sjølv. Ellers benytta eg annledninga til å leike men litt med kamkiler, då dette er fascinerande greier som ein ikkje kan verte utlært i.

Første inlegg.

Hei bloggnerds, bloggklassevennar og andre folk.
Dette er ein skuleblogg og kjem til å vere oppdatert før, under (om mulig) og etter skuleekskursjonar til turar vi i B3 Friluftsliv legg ut på dette semesteret!
Håper det kan verte noke spennande lesing og litt bilder for ein kvar smak, og kanskje eit lite dikt.
Det var alt eg hadde å sei for denne gang...

Bloggast ;)