To veker; som Venus og Mars. Velkommen til Frankrike.

No er eg 2 veker ut i frankrike- eventyret mitt. Det er 3 månader og 3 veker av mitt liv eg har via til å lære det franske språket og kuluren, (retting;) kulturane å kjenne. Ei oppleving utan sidestykke.

Her kjem mine brutale tankar, satt på høgkant med eit kritisk blikk!

Første dagane vart via til det pompøse, lukseriøse overklasse bylivet med min søster i Avignon. Det alt er på pletten i eit stramt tidsskjema, samstundes med mykje spelerom då ein i det høgmoderne samfunn skal vere sin eigen sjef som sjølv bestem om arbeidsdagen startar klokka 7 eller 11. Der består den daglige agendaen av å kjøyre fancy Range Rover Sport, ta opera-sangtimar på tidspukt når Jean Fransoar (Ola Nordmann) må jobbe for livets opphold. Vidare rushe innom nokre pasientar slik at vaskedama, bassenget og rasehunden kan få nokre euro slik at dei har til livets opphold. For så å knuse ei vinflaske av beste sort, «berre» fordi ein kan, for så å opne ei til, snurre grassiøst på vinglaset (som sjølvsagt er krystall av ypperste kvalitet) nippe i vinen og sei: Hmmm, den var god!

 



Begge er under opplering!



Middag



Ei forsinka og trøblete togreise unna har vi ei annan planet, riktignok i samme land. Trøblete i form av 2 mennesker som prøvar seg på noko som kan minne om kommunikasjon, men ingen av dei 2 menneska skjønnar eit kløyva ord av kva det andre mennesket snakkar om. Men med språkyndig søster i Avignon vart det ei ordning. Og vips var ein utanfor Varbe, som består av eit par hus man har passert før man veit at man har vert i ein landsby i det heile, 2,5 time køyretur vest for Touluse. Dette er ein unik plass, verda rundt kan dette saman, finanskrise ta strupetak på verdsøkonomien og ingen her vil merke forskjellen. Egga poppar ut av hønene som flaksar om kapp med endene, bur-duene, harane, muldvarpane, melkesauene, hundane og for ikkje å snakke om dei fransktalane bøndene når ein suser gjennom eit kva som helst slags gårdstun i ein bil som må trillast igang for kvar bruk. I dashbordet er dei viktigaste varsellampane synelege, resten er dekka med støv, gammalt høy og anna gårdsavfall. Nett som lansbylivet generellt, verdsproblema er ikkje å skimte, spørsmålet er: kva for et dyr skal vi slakte til middag idag? Høna som berre flaksar med eine vinga kanskje....?? ja, den tar vi! Så tar vi litt av grønsakene årstida har å tilby, samt «Rockefort» osten som naboen produserar, samt ein halvmeter med tørr bagett. Vips har man 6 rettar, Bon Appetit! Smaken er upåklageleg og ein veit at det er kortreist mat når man kan knipse råvarene tilbake der dei kom frå om det ikkje fell i smak. Folk her på bygda er litt som min far, det treng heller ikkje å vere dialog (to vegs) for at ein franskmann skal ordlegge alt som på hjartet ligg. Eg gamblar rått på at eg ein vakker dag våknar og skjønnar kva dei sei! Fransk radio i form av FM og franskmenn har prata hol i hovudet mitt allerede, tur-retur, men for kvar dag som går, svelg språkøyret eit ord eller fire, så eg vonar den vakre dagen ikkje er mange veker unna.

Verdas lengste bru, 2,5km lang.  Millaubrua!

På gjensyn/ A bientòt.

Påskeferie på Zanzibar

Først bar det til Lusaka som er hovudstaden i Zambia, dette er ein 7 timar busstur i seter som er markant smalare en skuldrane mine og rumpene til dei fleste zambiara, så midtgangane var godt utnytta fra begge sider i 5-seters rekkene i bussen. I tilleg til fulle seter og midtgang med mykje bagasje sto busssjåføren forran bussen og drakk ein øl før han satte seg bak rattet. To av oss fekk lettare panikk då vi også sjølv vart stua som bagasje inn i den overfyllte bussen og viste at den siste timen hadde vi vert på do tilsama 10 gangar, 5 ganga kvar. Overdeven tru på ørsmå kvite tablettar og norsk «rakettforskning» gjorde at magetablettane om ikkje hadde placeboeffekt på kroppane våre. Så de gjekk heldigvis bra, vi kom fram utan å bli totalt ydmyka. Men vi sleit med å komme oss ut av bussen, for der sto det ein bråte med overivringe taxisjåførar og pressa kvarandre opp i bussinngangen som noken ungar i godtekø. Her var de berre å ta rennefart og brøyte seg gjennom, og verkeleg blokke ut all masinga, for makan til masete folk har eg aldig opplevd. Lusaka er plassen å komme til om du vil bli fotfølgt av desperate folk som er ute etter pengane dine. 100 meter bestemt gange, uten blikkontakt og «STIKK AV!» på 7 forskjellige språk så var vi kvitt dei første diltarane.

Første møte med Tanzania var at folk var enda meir masete enn i Lusaka, og smartare... For etter å ha tatt ein katamaran i to timar ut til Stonetown i Zanzibar møtte vi ein skikkeleg gjeng med smartingar. Vi fekk taxi og han kjørte til ein bensinstasjon for å fylle, men der var ingen bensin, vi kom til ein anna bensinstasjon, fortsatt ingen  bensin, og sjåføren ropte nokre uforståelege gloser igjen før han forklarte situasjonen. Ein bøling med lokale menn dreiv av og til «buisness» med å pumpe all bensinen på øya fra beninstasjonane i kanner og kar, dei stillte seg deretter 50 meter fra bensinstasjonen og sellte bensinen til blopris. Når man ser sånn startar man å skjønne kor gjennomsyra korrupt dette samfunnet er, fra topp til tå.

Gammal sjømat vond å vende

Matforgiftninghovudstaden Nungwe ligg nord på Zanzibar, her blir de tilbydt masse tvilsom sjømat i lavsessongen som er no. Ser veldi godt ut, smakar greit, men dei neste vekene veit man med seg sjølv og magen sin at de var langt fra fersk mat man fikk servert på sølvfat til blopris (til Tanzania å vere).

Ellers så var det mykje god mat òg, nydelege kvite strender, og varmt vatten. Var deilig å vere litt skikkeleg turist med mykje avslapping, snorkling, volleyball speling, bading på stranda og generellt ta livet med ro. Sitte å lese bok og sjå på stjernene om kveldane.  Ein heil dag var vi på ein segltur til ei øy nord på Zanzibar, der vi snorkla og åt King Fish på stranda før vi segla nedigjen. Siste dagen var vi på delfinsafari heilt sør på øya. Dette var kjempestas. Vi fresa ut med ein liten båt og vips var det 10-15 delfinar rundt oss. Eg hoppa uti med snorkelutstyr på og var mutters aleine når ein einsam delfin kom til syne fra djupet. Den stirra meg i kvitauge mens den svømte rett mot meg, eg fikk lettare panikk før den en meter forran maska mi bestemte seg for å skifte retning og forsvant. Neste plass kom vi midt inni delfinflokken, og hadde delfinar 1- 1,5 meter fra meg i alle retningar, samt konturane til 10-15 delfinar rett under. Ein hoppa og landa så eg såg bruset i vatnet då den landa rett ved siden av meg. Så var det tilbake til fastlandet og hovudstaden i Tanzania, Dar es Salaam. Her vart det ei natt og ein rundtur med ein trehjulsmoped som viste oss hovudstaden fra gatennivå.

Delfin i solnedgang

No er det berre ein heildags safari i Botsvana, nokre dagar med oppgåveskriving og nokre siste dagar i Livingstone før vi vender nasa heim, skal nytast, så dette vart siste inlegg fra hjertet av Afrika. 

Snakkes med ski og grovkorna maisnø under føta!

 

Å vere født i Norge er som å vinne Jackpott i Lotto, men premien har bismak når man møter dei som ikkje vannt!

Når man ser på statistikk som seier at 70 % av den Zambiske befolkning lever under fattigdomsgrensa, løfter man litt på augnebryna og tenker at det er jo forferdeleg. Dei siste 4 vekene i praksis har eg blitt kjennt med mange dresskledde kvinner og menn som smiler, spøkar, ler og utstråler meir livsglede enn ein gjennomsnitleg Nordmann. Nokre av desse er folk eg har tilbrakt mange timar med kvar dag, blitt god venn med og vorte gla i. Dei siste dagane i praksis hadde eg vorte så forstroleg med nokre at dei opna seg og fortalte meg kva som skjulte seg bak desse tilsynelatande knirkefri fasadene. Eine læraren på skulen jobbar gratis, men har ein amerikansk donor som gir han 300 000 kwatsha (ca. 340 kr) i månaden. Dette er det han, kona og deira to barn har å livnære seg på. Dette er nok til nokre maismelsekkar, så dei kan ete det som tilsvarar havregraut til alle måltid. I ein problemfri kvardag utan ekstrautgifter er dette frykteli lite, men kva da om nokon vert sjuke? Nettop dette var tilfelle no, eine dattera var sjuk på grunn av edderkoppbitt. Så då går noko av dei usle 340 kronene til medisin og legebesøk, som i praksis vil sei at dei kanskje må kutte ut eit måltid om dagen og legge seg svoltne. I desember er det slutt på denne måndtlige donasjonen, for då har de gått tre år sidan han var ferdig utdanna og då burde han i følge donoren ha fått seg betalt jobb som lærar. Eg såg livsgnisten blasst forsvannt fra auga hans då han sa at de ofte går 10 år før lærarar får jobb etter endt utdanning, og han spurte meg kva han då kunne gjere utan pengar i desember. Dette er lang fra dei verste levekåra ein finn her nede, men når man får høyre at ein «kollega» har det slik vart eg litt satt ut og klarte ikkje å få ut eit ord på vegen heim utan å bryte ut i tårer. Å leve i ei slik uvisse verkar grufullt, for kva skal ein gjere den dagen ein som mann (og dermed forsørgar for familien i denne kulturen) står der svolten og ikkje har pengar til mat eller medisin å gi sine sjuke barn og kona?? Han prøvte å spøke de heile vekk i slutten av samtalen med å seie at han var den beste syklisten i område, at alle fryktar han i sykkelløp. Han snakka mykje om kor stolt han var av den rosa gamle racingsykkelen sin. Og i slutten av denne månaden skal han delta i sykkelløp der vinnaren får 120 kroner som kan komme godt med på det tynnslitte budsjettet. Han fortalte vidare at det er hungersnød i lokalsamfunnet i Simonga om dagen, maisrasjonane er tilnærma tomme og det er endå ei stund til nest avling er klar for høsting. Så maisgrautmåltidet elevane ved skulen får til lunsj, kan no vere det einaste måltidet mange av elevane får i løpet av dagen.

 

Vidare var min kontaktlærar slått ut av malaria dei siste dagane eg var i Simonga på praksis, han var ikkje til å kjenne igjen der han låg heime og mumla kor sliten han var. Eg var på besøk heime med han (8 meter fra skulen) og såg til han, kjøpte masse juice, sjokolade og reint vatten til han som han vart veldig gla for. Og hadde ein mattetime for 9 klasse han skulla hatt den fredagen, denne gangen mutters aleine med 40 elevar som alle skulle ha retting og helst ein kommentar på oppgavene eg ga dei underveis i timen. «Sir. Makoa is tired» sa dei i slutten av timen når alle kasta bøkene sine på meg og skulle ha retting, som betyr at «Sir. Kvit og rik er sliten», og de var han jammen de! Og aldri så lite klisjvåt av svette der eg sto anstendi kledd i kvit skjorte, dressbukse og dresssko. Etter dette for vi noko impulsivt å leigde firehjulinga og fresa rundt i jørma rett etter eit lita regnbye. Kjekt!

No har vi hatt ei veke med Zambisk bryllup, kvinnedagtog, oppgåveskrivin og forelesing om helse, kultur etc. på kveldstid. Dessutan lapskauslaging til faglærar og studieleder i Sogndal som kom på besøk. Samt guide studeiledar blandt apekattar og andre turistar i Victoria Falls. Så fekk eg hvertfall brukt friluftsutdanninga, og SB Uteskule lapskaustilmangeerfaringa til noko...

Denne veka har eg byrja på praksis igjen, denne gang i Livingstone. To veker med to dagar på Holycross Basic School og to dagar på Vision Pre- og Basic school kvar veke. To dagar er unnagjort på Holycross og første dagen vart eg vist rundt og er plutseleg utdanna «Physical Education teacher». Igår fekk eg stokka litt om på timeplanen til 8 og 9 klasse, sånn at eg idag kunne ha 2 timar med PE, dvs. gym. Han lurte på om eg ville ha fotball eller volleyball med ein ball på 50 elevar, men då foreslo eg Capoeira, som eg lærte i Brasil. Capoeira hadde han aldri hørt om før, men var kjempe gira på at de måtte gjennomførast. Så eg kjørte på idag med capoeiraundervisning for to klassetrinn med totalt 100 elevar. Utfordrande, men ufatteli artig. Det gjekk veldig greit og dei lærte raskare enn eg meina vi gjorde første timen i Brasil, neste veke skal eg ta dei eit steg vidare i Capoeiraferdighetar, før eg forlet dei til å fortsette med rumperistinga som dei ellers blir opplært i. Det er faktisk sannt at dei lærer korleis ein skal riste på rumpa, det vart observert på førskulen i Simonga, læraren sto å rista på rumpa og alle ungane ned til 2 år herma med intens innlevelse.

For øvrig blei eg tilbydt ei søt dame til kone,ei som var i norge i fjor med Global Knowledge og som er lærar på skulen eg no er på. Brudeprisen gjekk på ambud for 5000 USD. For dåkke som ikkje viste det, så kan man ikkje berre gifte seg her nede. Bruda må kjøpast av foreldra som takk for at dei har opdratt ho på ein (forhåpentligvis) bra måte, dvs. (i følge denne kuluren) lært ho å ta seg av hus og heim i form av å vaske hus og kle og å lage mat. 

Mikael`s på Kanten Spalte

To innlegg sida, så sto eg på kanten av stupet.

Sist innlegg gjekk eg eit skritt fram.

Ka meir treng eg å sei......

Saluuuuuuuuut fra Afrika!

Sirup, sirup og ville dyr!

Dei siste vekene har eg fått møte fleire en tidlegare nevnte dyr dette kontinentet har å by på; giraff, sebra, krokodille, antilope, apar (baboar (skriveleif?)). Forrige helg var vi ein gjeng til Victoria Falls og såg/blei dusja av den mektige fossen. Etter å ha sett Iguassi Falls i Brasil/Argentina var det nesten litt skuffande syn, det var ikkje det samme oversikta der ein fekk sjå kor stor fossen er. Det var mykje «Mosi» (ei slags tåke). Men like nedanfor var de ei ganske spektakulær bru som eg noke impulsivt bestemte meg for å hoppe utfor, dog med strikk festa rundt beina. Ta sats og stupe med haudet først 111 meter mot avgrunnen i form av ei elv var ganske så avskrekkande, dog eg har hoppa bungy fra 145 meter i New Zealand. Men eg hadde vist glømt kor unaturleg og skummelt det var! Når vi likesågodt var der, så vart vi lurt til å kjøpe fleire hopp, så vi tok sånn slide over den elva, og ein swing som i likhet med bungyen innebar eit fritt fall på 111 meter, berre at det var med beina først og ein deilig lang swing 10 meter over den brune Zambezi elva. Etter det var vi på eit alt for fint hotell og bada og fekk mat ved bassengkanten. Samstundes såg vi på apestekane til Babonane (fortsatt apekattar) som sneik seg til restane på forlatte bord og i bossbøttene. Så gjenstod de ein liten gåtur blandt giraffar, sebraer og antiloper, alle på 2-3 meters avstand. Og giraffpappaen stilte seg i vegen når vi skulle gå, så vi sto å såg på at han guiden vår måtte bort å få den til å flytte på seg då ein bil ville forbi. På veg heim fra skulen i Simonga idag møtte vi også ein giraff, den var vill merka vi når vi prøvte å gå bort til den. Deretter kom de ein heil apepatrulje springande over veien. Jaja, slik er det altså i afrika. Meste mål er å gå med løver, kanskje i helga skal vi det.

Frå dyr til folk...

Om nokon vil sende kort eller noke så er adressa hit: Navnet mitt, P. O. Box 60934 Livingstone, Zambia.

Mikael`s På Kanten spalte:

Som sagt er dette ei spalte på kanten av stupet, idag tar eg eit steg fram. Etter å ha melka ein Zambiar for informasjon, så innrømte han ganske så direkte at folk her er vant med å få kapial, utstyr og diverse fra Vestlige land (Europa, USA). Så kvifor skal dei gidde å gjere meir en naudsynt, når ein kan ligge i skyggen å vente på nye forsyningar. Så Asbjørn, fin kommentar på forrige blogg: Korrekt svar, dette er å gi folk fisk, ikkje å lære dei å fiske. Zambiaren la til at dette er eit stort problem, som eg prøvte å få fram i forrige innlegg. At folk blir late har eg eit beskrivande sitat på: «if we don`t get money or equitment, we think our sponsors are bad people» (sitat anonym Zambiar). Kva kan ein gjere med dette??

Gammal vane vond å vende, over og ut fra eit samfunn i sirup!

Simonga, eit samfunn i sirup

Liten tidsbegrepsoppklaring:

10 min i zambia = 1 til 1,5 norsk time

Vis ein har ein avtale....

this afternoon = kanskje imåra kveld eller ikkje i de heile tatt

tomorrow = tidligast om ei veke

Ja, når tidsrammene er fastlagt er de jo berre å fyre laus med historiar om dyr man helst møter i dyrepark og innelåst i bur. For eksempel den Zambesiske spyttande Kobraen som smaug seg 20 cm fra mine bare føter ut fra badet i stråhytta. Slangen gjekk i dekning under ein koffert, størrelsen på beistet er ikkje noko å skryte av, men tv kanalen «Animal Planet» har lært meg at det er slangeungar som er dei giftigast på grunn av at dei skal ha noko å stille opp mot større og sterkare medslangar.

Så veit dykk de! Eg fekk ikkje panikk før eg sa fra til dei tre jentene her, dei var særs flinke til å få meg til å skjønne at då kan de jo vere slangar i senga og, og i putetrekket, og i skoen, og i hjørna i dusjen, og kanskje under kjøleskapet, og under vasken, og då har ein det gåande. Hypokonder må ein ikkje verta, men etter gjenntatte funn av 10 cm med 1000 beinar med klo som ein krabbe på puta ved leggetid, og edderkoppar av varierande storleik så har eg sjekka litt ekstra før eg hoppar i dusjen eller legg meg på puta om kvelden. Men ein må berre finne seg i at det er ville dyr her i Afrika! Vi bur ved grensa til eit naturreservat, så mangel på små og store kryp er det ikkje.

Praksis ved Simonga Basic School

Første dag vart vi møtt av ein koseleg rektor som snakka om kor mykje vi skulle lære av dei og at vi skal lære vekk til dei. Resten av veka var eg vaktmester som fiksa (spikka, skrudde, snekra, saga lima) nokre gamle skap. Med min norske effektivitet vart eg sett på som uhøfleg trur eg, for alle sa at eg var så «busy» heile tida, med oppgavene eg hadde fått. Men eg skjønnte etter nokre dagar at dette er eit samfunn i sirup, har du lyst til å berre stå å småprate med ein lærar i en time så gjer ein det. Fikse ting som detter fra kvarandre kan ein tydeligvis ta igjen seinare. Så da er det jo heilt fantastisk kor lite ein kan får gjort på 4 timar på «jobb» kvar dag om ein skal vere så innefektiv som eg har fått intrykk av at mange her er. Men siste dagen i veka vart eg utfordra til å ha mattetime for 8 klasse. Dagen før hadde eg vert i ein mattetime så eg skjønnte hvertfall litt kva de gjekk i. Eg fekk vete tema for timen og fekk ein halvtime å sette meg inn i stoffet, og kom til klasserommet der alle reiste seg og helste høfleg: «Good morning, teacher». Timen gjekk meget bra vil eg sei, ved denne skulen er det mykje dialog og aktive elevar. Dei svarar på spørsmål, er meget lærevillige og viktigst av alt meget takknemlege for å ha råd til skulegang i de heile.

Mikaels På Kanten spalte:

Med stor fare for å trakke i salaten vågar eg meg på ein open refleksjon kring folk eg har møtt her i Zambia så langt. Det er og har vert mange «Mosoongos» (kvite og rike) i dette landet som har gjort mykje for å hjelpe til med å bygge og finasiere skular osv. Og arrester meg gjerne om dette er heilt på vidda, men intrykket mitt er at mange zambiarar berre sitt å ventar på meir hjelp. Eit ordtak seier: Ikkje gje meg en fisk, lær meg heller å fiske. Metoforisk talt så virkar det som at dei kvite som har vert her har gitt zambiarane fisk og berre lært dei litt å fiske. Det går ikkje ann å lære litt å fiske! Kvifor skal dei dessutan fiske sjølv? Når dei ganske sikkert veit at det kjem fleire forsyningar. På skulen får alle elevane maisgraut til lunsj, den saman med alt anna på skulen er finansiert av nokon danskar. Dette i form av ein kontainer med «maisgrautpulver», og kjøp av skulepultar, lærebøker og alt ein treng på ein skule. Men dette er jo å gi nokon fisk, er det vel ikkje? Samtidig er lærarane stolte over nokre små maisårkar dei har fått finansiert. Potensialet til åkrane er mykje større, mykje land som tydelig har vert dyrka ting på før gror igjen, nett som i norge. Kvifor ikkje dyrke opp store kvantum slik at skulen er sjølvforsynt med mais? Og då la skulen bygge seg sjølv utan at eksterne partar må spytte inn pengar for at skulen skal klare å holde seg sjølv på beina. Mitt spørsmål er: Er dette å lære folket her å fiske eller er det å gi dei fisk?

Håper ikkje for mange har vonde tær etter denne lille tankeverksemda mi. Røynda talar fra levera, over og ut fra hjertet av Afrika. 

Bilder kjem når nettet tilseier at det kan gå!

Førsteintrykk av Zambia

Ja, då var vi altså på plass midt i tjukkaste Afrika. Her er varmt og meget klamt. Når vi landa og steig ut av flyet og fekk med ein gang kjenne på våre norske rastlause kroppar kva utrykket "TIA" er for noko, "Time In Afrika" betyr det. Dette innebær at tida ikkje er vegledande, effektivitet er eit framandord og derav lange køar med stressa turistar og studentar som vil komme fram slik at ein då kan slappe av. Akkurat som "Fiji time" på Fiji, der fekk eg høyre; "null stress, slapp av mann, du er på Fiji". Etter ein time i kø på den underbemanna "immigration office" så kom vi ut, der sto det en meget avslappa mann som skulle hente oss, han sa etter mykje om og men at han hadde lånt vekk bilen som han skulle henta oss i, og dei som lånte den hadde punktert. Men til slutt kom vi oss fram.

Ein kan seie mykje om å forberede seg til å komme til eit fattig land som Zambia, men eit sjokk blir det uansett. Eit utrykk seier noko i denne dur: det ein høyrer- gløymer man , det man ser- husker man og det man opplever- kan man. I alle år har eg sett fattigdom på tv, høyrt om det, vært i Brasil og sett det på nært hold, men i løpet av desse månedane kjem vi til å vere midt oppi det heile og lære om korleis det er. Med å dagleg ha kontakt med folk som lever med eit budsjett tilsvarande tyggisbudsjettet til ein norsk ungdomskuleelev. Opplevelse av fattigdom får vi nok ikkje då vi ved hjelp av lånekassa/skattebetalarane i Noreg er milionærar her nede. Dog på grunn av latterleg mange nullar på pengesedlane. Så når vi landa var det rett i minibanken å ta ut 2 000 000 lokale "galninga" som tilsvarar omtrent 2400 NOK.

Apropo vestlandsvegane, dei er ikkje noke å klage på! Eg har etter ei veke no skjønnt kvifor eg har til gode å sitte på med ein taxi som kunna passert EU kontroll etter Norsk standard. Det regna i ein halvtime når vi kom til landet, og kvar ein dråpe var å finne oppå den harpakka bakken, også kallt for veg. Holer og steinar skrapa og rista laus alt ein bil har å by på av skruar og dempara. Så min tilsynelatande slitte Space Wagon heime hadde vert ein luksus taxi i dette landet, med fungerande bremser, setebelte, dempara, heil frontrute, dørhandtak som ikkje er knekt av og de heile. Men nok om da!

I måra reiser vi vekk fra Livingstone til den lille "bygda" Simonga, først må vi berre innom å helse på skulesjefen i distriktet før vi får lov til å starte med praksis. Då vert det 4 veker bland løver, apekattar, flodhestar og elefantar. Og masse ungar som trur at vi er milloinærar, men det er man jo her nede. Angåande elefant som framkomstmiddel, må eg komme tilbake til det seinare. Eg har ikkje komme over ein eg er heilt fornøgd med enda. Når det var sagt, så må eg gå. Har bestillt mat, og har det frykteli travelt med å ligge med bassengkanten og bade. Dette er ein liten luksus dag vi har unna oss før 4 veker i Simonga, det er ikkje slik vi skal ha de i praksis.

Fra Friluftsblogg til Zambiablogg

For å sette eit verdig komma i friluftsbloggen for denne gang vil eg legge  ut eit eigenprodusert dikt. Diktet omhandlar alarmteikn som ein ser etter eller oppfattar før og undervegs på ein topptur på ski. Mange av dei nevte alarmteikna har blinka både gult og rødt i mine nyutdanna friluftslivs vegledarauger når eg i år har gått toppturar i Sogndalsdalen. Særskilt med tanke på de store kvantum av ettertrakta pudder som bestemte seg for å lande i Sogn. Her kjem diktet:

Solskinnsdag

Nysnøen ropar

Sola smiler fra sør

Alarmteikna hintar

Men sofanen inne, gjer meg ør

Stormen har løya

Kakaoen er med

Ei urørt leside lokkar

Eg legg i veg

Vindblåste toppar

Motivasjonen ei stoppar

temperaturen er rød

Gir ytterlegare glød

Sola den tar

Nok eit klesplagg går av

Fellane har gjort jobben

Og dras av

Snøen er som best

Eit gledes hopp eg tar

Eit drønn kjem fra vest

Og fjellsida løsnar

Så var det Zambia...

Grunnen til at eg reiser til Zambia er fordi det er "frie" studiepoeng siste semesteret av min bachelor i friluftsliv, da valgte eg Global Knowledge som innebær 3 månader i Zambia. Forventningane er enorme, særskillt etter tre og ei halv veke med intensive forelesningar om det som på forhånd berre var eit land i afrika. No er Zambia så uendelig mykje meir, og eg ser fram til å lære dette landet og folket å kjenne. Eg er fedig pakka og sitt eigentleg berre å trippar etter å sette meg på flyet på veg til Livingstone midt i tjukkaste Afrika.  I Livingstone skal vi vere fra ankomst onsdag formiddag og fram til Søndag. Då reiser vi ei gruppe på 6 stk ein halvtime køyring til eit lite lokalsamfunn med 200 inbyggarar, Simonga heiter det. Der ventar det 4 veker praksis ved barnehagen/ barneskulen samt de lille samfunnet vi lever i der.

Planen er å kjøpe ein elefant som kan fungere som bil, og dessuten fungere som beskyttelse mot løver, plagsomme apar og flodhestar. Er dette realistisk??


Følg med i neste innlegg i Røynda talar, fra hjertet av Afrika!